De zaak draait om de vraag of katteneigenaren, net als hondeneigenaren, aansprakelijk zijn voor de gevolgen van het gedrag van hun loslopende huisdier.
Rechtszaak in Groningen aangespannen door Stichting Huiskat/Thuiskat tegen een katteneigenaar
Vandaag is er een rechtszaak aangespannen door Stichting Huiskat/Thuiskat tegen een katteneigenaar die foto’s heeft geplaatst van een dode wezel en heeft toegegeven dat de wezel door de eigen kat is doodgemaakt.
Wezels zijn beschermde zoogdieren en maakt dat de katteneigenaar in overtreding is. Zoals een hondeneigenaar in overtreding is als zijn hond een ree of een schaap doodmaakt. Het gaat om een hoger beroep zaak omdat de eerste rechter in deze zaak geen aanleiding zag om de katteneigenaar te vervolgen danwel een boete op te leggen.
Het gaat om het principe dat de hondeneigenaar verantwoordelijk is voor de consequenties van het gedrag van de hond en dat dit principe ook volledig, juridisch, van toepassing is op een katteneigenaar.
Elke rechter en elke katteneigenaar is het er mee eens dat het verboden is om je hond zonder toezicht, overal, te laten loslopen, dieren in de natuur dood te maken of in de tuin van de buren te poepen enz.
Elke suggestie dat een katteneigenaar niet verantwoordelijk is voor de consequenties van het eigen gedrag en niet verantwoordelijk is voor de consequenties van het gedrag van de kat is onrechtmatig en in alle opzichten bizar/belachelijk.
Het toeval treft dat ik vanmorgen in Meppel een exemplaar van het boekje ‘Het taboe van de loslopende kat’ aan een vrijwilligster van een dierenambulance van DierenLot gaf, wat leidde tot een gesprek waarvan de uitkomst wederom veelzeggend is.
De reactie was dat zij haar kat ook lekker laat loslopen…
Toen door mij werd gerefereerd aan de tientallen miljoenen beschermde dieren die in de natuur worden doodgemaakt door katten was haar reactie ‘dat de boeren de belangrijkste reden waren dat het slecht gaat met de vogels, die spuiten gif enz.’ Dat 40-60 miljoen dieren in de natuur, die door katten worden doodgemaakt, werd door haar volkomen genegeerd.
Toen door mij verteld werd dat als de kat wordt doodgereden, de kat en de chauffeur slachtoffer zijn van het feit dat de katteneigenaar de kat heeft verwaarloosd en dat katteneigenaar de schuldige en de reden is dat de kat is doodgereden en niet de chauffeur werd ik door de dierenambulance vrijwilligster als kattenhater bestempeld.
Om als dierenarts, opkomend voor de belangen, de rechten, het welzijn en de gezondheid van dieren en dus ook voor katten, als kattenhater te worden bestempeld door een vrijwilligster van een DierenLot dierenambulance is typerend en veelzeggend.
De vrijwilligster van de dierenambulance gaf aan niet geïnteresseerd te zijn in het boekje ‘Het taboe van de loslopende kat’. Zij gaat gewoon door met doodgereden katten van de weg schrapen, aangereden katten naar dierenartsen brengen en zwerfkatten afleveren in een dierenasiel.
Opkomen voor katten maar degenen die verantwoordelijk zijn voor alle ellende er niet op aanspreken. En vooral niet in de spiegel kijken. Opkomen voor dieren en tegelijkertijd medeverantwoordelijk zijn voor een situatie waardoor dieren de dupe zijn van het gedrag van katteneigenaren. Het maakt dat katten en beschermde dieren in de natuur ook de dupe zijn van het gedrag van een dierenambulance vrijwilligster.
Dit verhaal schetst wederom dat de problematiek van de loslopende kat meer is dan een taboe. Plotseling zijn redelijke mensen niet meer voor reden vatbaar. De problematiek is reden voor polarisatie en zelfs voor agressie en haat tegen degenen die opkomen voor de belangen, de rechten, het welzijn en de gezondheid van katten.
Het wordt hoog tijd dat “de rechter” gaat doen wat van de rechter verwacht mag worden, simpelweg door de wet toe te passen. Stoppen met het in stand houden van een ongehoord gedoogbeleid.
Tot op heden worden wetsovertredingen, de belangen, de rechten, het welzijn en de gezondheid van dieren/katten genegeerd omdat “de belangen” van katteneigenaren op dit punt de dienst uitmaken.
