Huiskatten en hun impact op de biodiversiteit: een blinde vlek in de toepassing van de natuurbeschermingswetgeving.
Dit wetenschappelijke artikel onderzoekt de impact van huiskatten (Felis catus) op biodiversiteit en de rol van natuurbeschermingswetgeving daarbij.
De auteurs laten zien dat vrij rondlopende katten zowel huiskatten als verwilderde exemplaren wereldwijd een aanzienlijke negatieve invloed hebben op wilde dieren. Deze invloed uit zich niet alleen in directe predatie maar ook in verstoring van gedrag door angst, concurrentie met inheemse roofdieren, verspreiding van ziekten en het kruisen met wilde kattensoorten wat genetische gevolgen kan hebben.
Een belangrijk punt is dat zelfs goed verzorgde huiskatten blijven jagen. Door hun grote aantallen leidt dit tot een enorme impact: jaarlijks worden wereldwijd miljarden dieren gedood. Katten zijn daarmee een belangrijke oorzaak van sterfte onder vogels en kleine zoogdieren. Daarnaast hebben ze bijgedragen aan het uitsterven van tientallen soorten en vormen ze nog steeds een bedreiging voor honderden andere soorten. De effecten zijn bijzonder groot op eilanden maar ook op het vasteland is de impact duidelijk aantoonbaar. Naast directe predatie benadrukken de auteurs dat indirecte effecten zoals angst en ziekteoverdracht minstens zo belangrijk kunnen zijn voor populaties van wilde dieren.
Het artikel richt zich vervolgens op de juridische kant van dit probleem. Er bestaan internationale verdragen en regels die gericht zijn op het beschermen van biodiversiteit en natuurgebieden. Volgens de auteurs zijn deze regels ook van toepassing op de impact van katten. Toch wordt dit in de praktijk vaak niet zo behandeld. Zij spreken daarom van een “blinde vlek” in de toepassing van natuurbeschermingswetgeving.
Op basis van hun analyse concluderen de auteurs dat overheden volgens internationaal recht verplicht zijn om maatregelen te nemen om de negatieve effecten van katten te voorkomen of te verminderen. Dit betekent onder meer dat verwilderde katten uit het landschap moeten worden verwijderd en dat de bewegingsvrijheid van huiskatten moet worden beperkt. In de praktijk gebeurt dit echter vaak onvoldoende. Dat komt volgens de auteurs door factoren zoals praktische uitvoerbaarheid, wetenschappelijke onzekerheden, de belangen van katteneigenaren en de maatschappelijke en emotionele waardering van katten.
Hoewel deze factoren helpen verklaren waarom er weinig actie wordt ondernomen, stellen de auteurs dat zij juridisch gezien geen goede rechtvaardiging vormen om niets te doen. De centrale conclusie van het artikel is dan ook dat huiskatten wereldwijd een serieuze bedreiging vormen voor biodiversiteit en dat bestaande wetgeving eigenlijk al voldoende aanknopingspunten biedt om hiertegen op te treden, maar dat deze mogelijkheden in de praktijk onvoldoende worden benut.
Wilt u het volledige artikel lezen? Klik dan op onderstaande button.
Let op, het artikel is alleen in het Engels te lezen.
Copyright © Arie Trouwborst, Phillipa C. McCormack en Elvira Martínez Camacho. Niets van deze uitgave mag worden vermenigvuldigd of gekopieerd zonder schriftelijke toestemming van Arie Trouwborst, Phillipa C. McCormack en Elvira Martínez Camacho. Het artikel in originele vorm delen is uiteraard wel toegestaan (en zelfs gewenst) onder de voorwaarde dat dit altijd met duidelijke bronvermelding gedaan wordt. Het artikel is met de grootste zorg samengesteld. Nochtans kan de auteur geen verantwoordelijkheid aanvaarden voor enige schade van welke aard dan ook voortkomende uit gebreken in de inhoud.